MariaenHenk op reis

Arlington

Gisteren was het nog drukkend warm, vandaag is het koud en het motregent. We zitten weer op tijd in de auto voor onze volgende activiteit. We gaan naar Arlington......Cemetery. Ja sorry weer een begraafplaats. De laatste en één van een andere orde. Arlington is een militaire begraafplaats, hoewel er ook andere 'hoogwaardigheidsbekleders' liggen, zoals President John F. Kennedy en zijn vrouw Jacky Kennedy- Bouvier. Wanneer we aan komen rijden zien we al dat er veel mensen de begraafplaats bezoeken. Ook zien we overal security. Zodra we de auto geparkeerd hebben, moeten we door de veiligheidscontrole. Je tas en horloge en alles moet uit je zakken, dat gaat door de scanner. Dan moeten we door het bekende poortje lopen. Soms wordt je lichaam nog met een soort lans gescand. Dan mag je naar binnen. De entree is gratis. Je kunt een tour boeken, dan kun je met een open treintje de route mee. Onderweg kun je op diverse stoppunten uitstappen. Dat spreekt ons nu wel aan. We stappen uit bij het graf van de Kennedy's. Het is een eenvoudig graf met een eeuwig durende vlam. John F. Kennedy werd op 22 november 1963 in Dallas vermoord en op 25 november werd hij op Arlington begraven. Ik was nog maar kort hiervoor geboren. Naast de graven van John en Jacqueline zijn hun twee kinderen herbegraven. Hun in augustus 1963 overleden zoontje Patrick en hun doodgeboren dochter die een naamloos graf heeft. 

Een stukje verder liggen de graven van de broers van John F. Kennedy; Senator Robert Kennedy die in 1968 ook werd vermoord. En Senator Edward Kennedy. Hij overleed in 2009.

We zien graven van generaals en een admiraal. De sterren van zijn rang staan nu in de steen gebeiteld. Ook 'lagere' rangen zijn vertegenwoordigd op dit ereveld. Niet allen zijn gesneuveld terwijl zij hun vaderland dienden. Velen stierven als veteraan een natuurlijke dood op hogere leeftijd. 

We lopen verder en dalen de heuvel af middels een trap. Hierna gaan we een andere heuvel weer op . Ik trek een sprintje de trap op naar boven. Om je heen zie je veelal witte grafstenen van hetzelfde formaat. Allen staan als een militaire orde synchroon op een rij. We lopen naar het graf van de Onbekende Soldaat. In dit graf liggen de resten van een onbekende niet geïdentificeerde soldaat die tijdens de 1e Wereldoorlog is gesneuveld. In 1932 werd er een grote tombe van wit marmer op zijn graf geplaatst. Hierop staan de woorden "Here rest in honored glory, an American Soldier known but to God". Later werden onbekende soldaten uit de 2e Wereldoorlog en de oorlog in Korea hierin bijgezet.

The Tomb of the Unknowns wordt 24 uur per dag, 365 dagen per jaar bewaakt. Hieraan is een zeer gedetailleerd ritueel verbonden. De Sentinel loopt in een ritme van exact 90 stappen per minuut eerst 21 stappen van de tombe vandaan. Vervolgens staat hij 21 seconden stil met zijn gezicht naar het oosten gekeerd. Dan draait hij zich en blijft opnieuw 21 seconden stil staan met zijn gezicht naar het noorden gekeerd en loopt daarna weer in 21 stappen terug naar de graftombe. Het getal 21 staat voor de hoogste militaire eer; 21 saluutschoten. De soldaat draagt geen rangemblemen, zodat voorkomen wordt dat hij hoger in rang staat dan de onbekende soldaat. 

Het wordt als een grote eer beschouwd om Sentinel [Wachter] bij de Tomb of the Unknowns te mogen zijn. Slechts een klein deel van de soldaten die zich aanmelden, komen door de strenge selectieprocedure heen. 

Als we aan komen lopen is de ceremonie al aan de gang. Ik zoek een plek om iets te kunnen zien. Er worden ook kransen gelegd door scholieren van een aantal scholen. We zien vooral één militair die zo uit een Robocop film gestapt kan zijn. Hij is groot en breedgeschouderd, heeft een zonnebril op, zijn uniform en schoenen zien er onberispelijk uit, hij loopt als een robot met militaire precisie. Na de kransleggingen wordt de Taps gespeeld op de trompet. Het publiek legt respectvol de rechterhand op het hart. 

Bij het Graf van de Onbekende Soldaat staat een Memorial openlucht Amphitheater dat in neoklassieke stijl is gebouwd. Het wit marmeren gebouw werd in 1920 gebouwd. 

We lopen verder en ik maak foto's. Ondertussen is het gaan motregenen. M'n regencape gaat aan. Dan kan de camera schuilen. Er staan verschillenden monumenten. Wanneer we weer in het treintje zitten, blijven we langer zitten. We hebben het koud en geen zin meer. We rijden langs het Carillon wat door Nederland aan de Verenigde Staten is geschonken als dank voor het bevrijden van ons land van de Duitsers in de 2e Wereldoorlog. Na nog een rondje houden we het voor gezien. We hadden oorspronkelijk het plan om het Holocaust museum te bezoeken, maar hebben geen zin meer. We gaan nog wat winkelen en eten en gaan hierna naar ons tijdelijke onderkomen. Morgen trekken we weer verder. Washington is een interessante stad. Ik zou zeker nog een aantal musea en monumenten willen zien. 


Reacties

Reacties

Lia

Hallo Maria en Henk
Mooi stukje Maria. Als je alles nog niet hebt gezien is dat een reden te meer om nog eens terug te gaan.
Groetjes.

Rob en Inge

Hallo luitjes ziet er allemaal fascinerend uit en je schrijft ook gezellig geniet er nog maar van want de tijd gaat hard nog veel plezier xxx

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!